Het uitklappertje van Ikea met heerlijk fris ruikende lakens. Het houten xe9xe9npersoontje nog uit het ouderlijk huis. De slordig opgemaakte tweepersoons van de huisgenoot die er bijna nooit is.

De fles witte wijn die al voor het eten wordt opgen getrokken. Het glaasje ranja, omdat zoonlief dat ook drinkt. De speciale biertjes die altijd koud staan.

De lekkere, makkelijke, snelle maaltijd uit pak of pot. De pizzaria om de hoek, waar je voor minder dan tien euro stampvol zit. Het diner mxe9t borrelhapjes vooraf, dat al een uur in voorbereiding is als ik aankom.  

En overal: gezellig, fijn, knus.

Maar het zit er bijna op.

Nog twee nachtjes blijven slapen.

De maandagavond zal nooit meer hetzelfde zijn.

Een laatste woord en een nieuw begin. Met de schuifdeuren van mijn vorige werkplek voorgoed achter me dicht, met mijn ouderlijk huis grotendeels in dozen, met mijn eigen leven ook in dozen die klaarstaan om naar Utrecht te verhuizen, met een waslijst aan dingen die nog gedaan moeten worden en die ik maar uit blijf stellen, en met het vooruitzicht op veel nieuws en onbekends zijn dit echt mijn laatste woorden hier. Ik begin elders, ooit, misschien, bij buien een nieuwe blog. Misschien tot daar, misschien tot ooit, misschien tot ziens!

En nu ga ik handmatig alle 194 blogs die ik op deze plek ooit op het web gooide copixebren en in een wordbestandje zetten… Als ik later groot ben, haal ik ze nog eens tevoorschijn om herinneringen op te halen.

Dit is ‘m dan. De laatste. Met mijn domme arrogantie van graag gelezen willen worden, heb ik blijkbaar net te veel mensen ingelicht. Welke oud-collega mijn ex-baas op deze blog wees, dat doet er niet toe. Ik ben er niet eens boos over. Ik kon er op wachten. Dik, vet mijn eigen schuld.

Ik heb op deze plek wel eens overdreven. En me vooral op het negatieve gericht. Het schrijft zxf3 veel lekkerder. Het zal niet als een warm bad gevoeld hebben voor de hoofdrolspelers uit mijn verhalen. En ook niet als een feest van herkenning. Al hoop ik dat  het wel herkenbaar was. Want ondanks mijn (te) grote gevoel voor drama, als ik iets schreef, dan voelde het op dat moment zo.

Ik ben hypocriet bezig geweest het afgelopen jaar. Na een aantal maanden suggesties doen aan en schoppen tegen een baas die ineens mijn baas niet meer was (Baas A) heb ik op een gegeven moment gedaan alsof er weinig aan de hand was en ik het met iedereen wel kon vinden. Ik probeerde (bij Baas B) nog wel eens aan te kaarten wat me dwars zat, maar nooit koste wat kost. Het van me af schrijven was zxf3 veel makkelijker. Ik heb me de afscheidswoorden en -kussen laten welgevallen en ze zelfs lachend in ontvangst genomen. Ik was oprecht blij met mijn prachtige canvasje van de Cubaanse jungle en mijn driedelige Van Dale. Als ik echt een sterke persoon was geweest, had ik tot op het laatst proberen uit te leggen waarom ik het bedrijf verliet en waar ik het allemaal niet mee eens was. Als ik echt een sterke persoon was geweest, had ik geen cadeautjes aangenomen.

Bedankt allemaal voor het lezen. Bedankt voor jullie (h)eerlijke commentaar. Ik heb er vaak om moeten lachen. Soms was het even slikken. Het ga jullie goed!!!

Ik stort me vanaf nu op het schrijven van xe9chte artikelen. Er staan er nog heel wat op de rol. En wat ik altijd geprobeerd heb, geldt ook nu: de klant mag er de dupe niet van worden. Die redactievergadering aanstaande woensdag, die gaat vlekkeloos verlopen.

Nogmaals: heel erg veel, hartstikke, super bedankt en het allerbeste. Tot schrijfs!

Voor wie zich afvraagt of ik echt alleen maar lui ben. Ja dus. Gister meer dan de helft van het eiland gezien, in de uiterst comfortabele positie van bijrijder. Fantastisch! Vriendin M is namelijk Held op de Helling. En hellingen, daar zijn er hier een heleboel van. Haarspeldbochten ook. En tegenliggers die meer dan de helft van de tweebaansweg in beslag nemen zodat je noodgedwongen goed uitzicht hebt op het gapende ravijn rechts van je. Soms is het wegdek van Belgische kwaliteit, maar ook daar draait M haar hand niet voor om. Ons Fiat Puntootje 1.2 trouwens ook niet. Al heb ik heel vaak "lief autootje" in zijn oor gefluisterd…

We zijn tot boven de wolken geweest, wat heel maf is, zoxb4n wit tapijt onder je. We zijn door vulkaanlandschap gecrost. In smalle straatjes tussen koloniale gebouwen hebben we stapvoets de weg uit de chaos gezocht. We hebben getankt, voor nog geen euro per liter. We reden af en toe verkeerd, wat juist weer verrassende uitzichten opleverde. En precies om 1 minuut voor 8 rende ik het kantoor van de autoverhuurder binnen. "Wir haben es geschaft", riep ik triomfantelijk tegen Ernst van xb4Ernst Autovermietungxb4.  Het was fantastisch!

HET ARTIKEL is eindelijk af! En keurig netjes doorgestuurd naar de klant. Die niet weet wat hem overkomt… maar dat is een ander verhaal.

Ik ben BOOS. Die gluiperige, leugenachtige, mislukte zakenman van een ex-baas boort me ook nog mijn favoriete klant door mijn neus. Hij heeft me verdomme gesmeekt om voor die klant te blijven werken, bang als hij was dat hij die anders helemaal kwijt zou zijn. Nu gaat hij het toch met die klant en mijn opvolger op een akkoordje proberen te gooien. Grrrrrrr. Zijn mailtje:

Er is nooit eens iemand die me van te vorenwaarschuwt: x93Hey Buienmens, even over morgen… Ik denk dat je maar beter inje bed kan blijven liggen.x94 Dus stap ik vanochtend nietsvermoedend met mx92n verkeerdebeen uit bed…

Ik ben te snel en voel me duizelig als ik rechtop sta. Dat levert een botsing op met het kastje dat ik had klaargezet om naar beneden te slepen. Bij al mijn enthousiaste schuur- en lakwerkzaamheden had ik dit exemplaar over het hoofd gezien en vandaag zou er een mooie dag voor zijn. Slaapdronken en met een verse blauwe plek erbij waggel ik richting badkamer. Ik kijk naar buiten en zie dat een kastje schuren en lakken onder een aangenaam zonnetje er niet in zit. Eigenlijk had op dit moment mijninnerlijke alarmbel moeten gaan rinkelen om me te waarschuwen dat ditzox92n dag is. Dan was ik terug naar boven gestrompeld en had ik rechtsomkeert naar mijn bed gemaakt. Maar helaas, mijn innerlijkealarmsysteem is blijkbaar defect. En zo begin ik met mijn hoofd nog half in een vage droom (iets over mijn oma) tochnog vol goede moed aan alweer een vrije dag.

Heb ik nog iets anders waarmee ik het schrijven van HET ARTIKEL nog een paar uur kan uitstellen? Ja natuurlijk, mijn administratie. Het afgelopen jaar aan al dan niet betaalde rekeningen, aanmaningen, verzekeringspolissen, pensioenoverzichten, belastingaanslagen en ander leuks ligt  als losse vellen in een doos. Drie uur later zitten al deze vellen keurig gerangschikt in vijf (!) verschillende klappers en 1 vuilniszak. Trots op mezelf. Euforie, euforie! Wat zal mijn mama blij met me zijn.

Pas daarna ontdek ik in de nog niet geopende post dat ik een uittreksel bevolkingsregister (jippie, naar mijn lievelingsambtenaar) en een gewaarmerkte kopie van mijn diploma nodig heb voor de universiteit en dat ik daarvoor naar Tilburg moet, omdat ik er geen meer heb. Twee bezigheden die ik niet te lang uit kan stellen, zeker niet zo lang als dat HET ARTIKEL al op me ligt te wachten, maar vandaag nog even niet. Oh shit, een gewaarmerkte kopie?!? Maar de scholen zijn dicht. Hoe kom ik daar nog op tijd aan?!?

Dus dan heb ik echt geen excuus meer. Ik ga beginnen aan HET ARTIKEL dat ik al weken had kunnen schrijven toen ik nog gewoon op mijn werkplek zat te niksen (en het was ook al eens half af, voordat ik het per ongeluk van mijn pc veegde). Ik bel nog even naar de leuke jongen uit de trein voor wat opbeurende woorden, maar krijg ze niet. En waarom zou hij ook? Ik zet een soepje in de magnetron. Ik vergeet het soepje af te dekken. Alles is oranje. Lekker tomatensoep. De alarmbellen rinkelen inmiddels oorverdovend, maar het is toch al te laat. Met een zucht haal ik mijn laptop naar benenden, nestel me aan de keukentafel en zwengel het ding aan… Hij doet het niet. Mijn laptop doet het verdomme niet. Geen beeld, geen geluid, niets.

Dus dan maar op deze computer. Een heel stuk minder aangenaam. Nog even een boodschap voor de leuke jongen uit de trein en dan ga ik echt beginnen: lieve leuke jongen uit de trein. Ik begon deze blog met een leugen. Tuurlijk had ik niet beter in bed kunnen blijven liggen. Maak je geen zorgen, ik ben vanavond in een tophumeur, omdat ik jou weer zie en omdat HET ARTIKEL dan eindelijk af is… Hoop ik…

Had ik eigenlijk al verteld hoe hypocriet mijn afscheid was? Ja, al honderd keer, maar nog niet op deze plek. Moest er ineens weer aan terugdenken. Terwijl het me vrij goed afgaat om dat %&$*#-bedrijf uit mijn gedachten te houden. Zowel HHH als DD lieten zich, tijdens de borrel die speciaal vanwege mij een dag was vervroegd, ontvallen fijn met me gewerkt te hebben. Van ze allebei kreeg ik drie zoenen en een knuffel en een uitgebreide succeswens. Dus. Ik heb er in ieder geval de uitgebreide driedelige Van Dale aan overgehouden en een mooi canvasje van de jungle op Cuba.

Er komt systeem in de opruimwerkzaamheden. De meeste dozen zijn herpakt en ingedeeld in ‘mee naar Utrecht’ en ‘niet mee naar Utrecht’. Die laatsten mogen bij oom en tante in de kelder. Behalve mijn tafel, kist, en een hoop houtwerk van mama, is nu ook mijn antieke mijnwerkerskastje geschuurd en gelakt. Planten zijn omgepot. Vuilniszakken gevuld met rotzooi. De postzegelalbums die ik ooit van opa kreeg, maar niet op waarde wist te schatten, zijn met inhoud en al (opa had vast een begin gemaakt en ik deed ooit een halfslachtige poging ermee door te gaan om hem een plezier te doen) naar een ex-schoonpapa onderweg. Een oudpapierdoos, het formaat een kwart van de dagboeken/agenda/postdoos, heb ik bovenop drie andere dozen oudpapaier gestapeld. En dit is allemaal uitstel van de dingen die ik veel dringender zou moeten doen. Om nog maar eens een veelgeschreven zin uit mijn ontelbare dagboeken aan te halen: Ik leer het nooit.

Na 2,5 dag in de bloedjehitte op zolder -afgewisseld met korte onderbrekingen waarin ik meubels heb geschuurd en gelakt, waarin ik mama’s nieuwe paleisje heb bewonderd en waarin ik heb genoten van de douche van de leuke jongen uit de trein en zijn verse aardbeien- is de bodem van de dagboeken-post-agenda’s-doos bereikt.

Helaas moet ik concluderen dat ik over het algemeen genomen best een gemeen kreng (geweest) ben. Neem de briefjes van mijn zusje: "we moeten niet zo veel ruzie maken" en "je hoefde niet meteen tegen de deur te stompen" of de lange brieven van meisje M dat soms mijn beste vriendinnetje was: "ik voel me buitengesloten, ik ben bang dat andere vriendinnetjes jou van mij afpakken" en vriendinnetje  G heb ik blijkbaar echt eens heel erg gekwetst: "waar haal je het recht vandaan mij zo uit te schelden? voel je je nu soms beter?"

Gelukkig zaten er ook briefjes in de doos van vriendinnen met bedankjes dat ik het in de klas voor ze had opgenomen (zo was ik dan ook wel weer) en valentijnskaartjes die ik me niet meer kon herinneren en waaruit blijkt dat ik in ieder geval op het eerste gezicht wel lief en aardig over kan komen.

Maar het ergste van die doos is dat ik er klaar mee ben en nu eigenlijk niet langer uitstel heb om aan de dingen te beginnen die nog veel erger zijn en uiteraard al lang hadden moeten gebeuren. Artikelen schrijven (hoe kon ik ooit denken dat het een goed idee was voor mezelf te beginnen?), instanties bellen en mailen, zorgen voor website, visitekaartje en logo, onderhandelen over geld, facturen sturen en meer van dat soort leuks. Ik ga eens even zoeken of ik niet nog een doos over het hoofd heb gezien.

Ben al twee dagen verdiept in een doos. De afgelopen jarenzaten oude dagboeken, oude agendax92s, tekeningen uit de basisschooltijd en allebrieven en kaartjes die ik ooit ontvangen heb hier veilig in opgeborgen. Nu ishet tijd om een selectie te maken, want alles meeverhuizen is geen optie. Hebal een paar keer hardop zitten lachen, maar ook al wat traantjes weggeveegd.Vooral die dagboeken zijn heel confronterend (ik houd die dingen al min of meerbij sinds mijn twaalfde!!!).

Tientallen paginax92s beginnen met x93eigenlijk zou ik met hem/haarmoeten pratenx94 of x93eigenlijk zou ik nu moeten studeren/werken.x94 Of wat dacht jevan deze (en die komt echt heeeeel vaak terug): x93Ik wist zo goed dat ik stombezig was en toch ging ik door met wat ik vooral niet moest doen.x94 Of deze: x93Jongens,echt, het zijn de meest complexe wezens ooit.x94 Die laatste zin las ik net ineen dagboek uit mijn eindexamenjaar en ik moest er erg om lachen. Het ging overeen jongen die geprobeerd had met me te zoenen, ik wilde dat niet want ik wildex91gewoon vrienden zijnx92 en daarna negeerde hij me op school.

Ik amuseer me prima deze vakantie.